Profilo di POONCHARAS>[Kaa]^[Do]=[Kaa]^[Do]>FotoBlogElenchiAltro  |  Strumenti Guida |
|
24 agosto คำถามจากเพื่อนเก่าคำถามจากเพื่อนเก่า
ต้องกลายเป็นแค่เพื่อนเก่า ไม่มีสิทธิ์เข้าใกล้
ไม่มีทางเหมือนเพื่อนใหม่ ใกล้เธอได้ทุกที ที่ผูกพันก็เริ่มเก่า ไม่มีสิทธิ์เสียดาย ก็เราเองที่เลือกไป เลือกให้เป็นอย่างนี้ เคยห้ามใจ และยอมคิดตาม วันนั้นพยายาม แต่ยากเต็มที ไม่อาจรวมทุกความต่าง ถมช่องว่างของเรา ต้องยอมเป็นแค่เพื่อนเก่า อยู่เหงาๆ อย่างนี้ ยังรักเธอ อยู่เต็มหัวใจ จากนี้ได้แต่เก็บไว้ กับใจที่หวังดี อยากจะถามทุกทีที่เห็น หากไม่ล้ำเส้นเกินพอดี หากเราคุยกันได้มากกว่านี้ อยากจะถามใจเธอสักครั้ง หนึ่งคำถามที่เพื่อนยังมี "สบายใจดี หรือเศร้าอย่างนี้ เหมือนกัน" บางทีบางครั้ง
คนเรามักจะมานั่งเสียใจกับสิ่งที่ผ่านมาเสมอ
เพราะฉะนั้นในปัจจุบัน
ก่อนที่จะคิดตัดสินใจสิ่งใด
พึงระลึกไว้เสมอว่า
สิ่งที่กำลังจะทำนั้น
มันส่งผลถึงอนาคตเสมอ
" ความรู้สึกดีดียังมีให้กันอยู่เสมอ"
18 luglio มาละๆ เฮ้อ!!! ช่วงนี้ไม่ค่อยได้อัพสเปส ด้วยเพราะไม่มีอารมณ์ด้วยแหละ
พอมีโอกาสมาอัพก็อยากบ่นซะงั้น เอาเหอะนะ คราวหน้าจะอัพดีดีนะ
ครั้งนี้ขอละกัน.....
เหนื่อยว้อยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
สาดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
จบแระ ไปล่ะ
28 maggio ลิงกับค่าย กพอหลังจากที่ไปออกค่ายกลับมา ได้เรียนเรียนรู้อะไรเยอะแยะ
ได้เพื่อนใหม่ ได้มีความหวังลมๆแล้งๆ
ว่าจะได้ไปไต้หนู
แต่ก็ไม่ได้ไปซักที
กลับมาคำแรกที่โดนทักคือ
ดำขึ้น 55555
ที่ค่ายมีเด็กน้อยเยอะมากกกก
คิดสภาพตอนที่หลานๆเราประมาณ 5-6 คนวิ่งเล่นในบ้าน
แล้วเพิ่มความวุ่นวายจากนั้นเป็นสิบเท่า
โอ้โหพระเจ้า แทบคลั่ง
ตื่นมาตั้งแต่ตีสี่ เพราะเป็นเวรทำกับข้าว
ไอ้เวรทำกับข้าวเนี่ยะเค้าจะให้พักช่วง แปดโมง ถึงเก้าโมง
รีบขึ้นไปนอนเลยพี่น้อง กำลังเคลิ้มซักพักก็ได้ยินเสียง
ตึ่งๆๆๆๆๆ อันนี้เสียงกลองสามตัวที่เอาไว้ทำค่าย
บวกเสียงเครื่องดนตรีประกอบอีกเพียบ
อาทิ เช่น กีตาร์สามตัว พิณหนึ่งตัว กับไอ้วงๆคล้ายฉาบ
ดีดกันไม่เปนหรอกค่ะ
ดังแช้งๆๆๆ ประมาณนี้
แล้วยังสามารถร้องเพลงประกอบได้ เค้าเหล่านั้นสุดยอดมากกกกกก!!??
อยากจะเดินมาแล้วเอากลองไปโยนทิ้ง
พอยึดเอาไม้ตีออกไป มันใช้มือตีแทน
พอบอกให้หยุดตี ซักพักอีกแก๊งค์มาตีแทน = =
ช่างเถอะ...ไม่เอาอีโต้ไล่ก็บุญแล้ว
ไปค่ายแกล้งคนสนุกมาก
จนทำให้คนดีดีอย่างเจ้ขิมไม่สามารถเชื่อใจใครอีกแล้วในโลกนี้
มีวันหนึ่ง ร่วมมือกะตุ๊ยตุ่ยเอากะปิไปทาที่ขนมปังปี๊บแล้วส่งไปให้
บัดด็อก(คนที่ค่ายเค้ากำหนดมาไว้ให้แกล้ง)
ซักพักได้ยินเสียง โอ๊กกกกกกกกก !!!!
น้องก้อย โดนเต็มๆพี่น้อง
วิ่งไปอ้วกแทบไม่ทัน
ที่จริงเรื่องราวมันซับซ้อน ฮามาก
เอาเป็นว่าขนมชิ้นนั้นมันเป็นชิ้นสุดท้ายที่เหลืออยู่ในจาน
แล้วน้องเห็นไส้เยอะเลย บิด ชิมครีม แล้วคว้าหมับเข้าปาก
ได้เรื่องเลย เรียกน้องโอรีโอทั้งค่าย
พี่กะพี่ตุ๊ยต่ยไม่ได้ตั้งใจเน้อ
วันนั้นโดนไปหลายคนเหมือนกัน
แต่เค้าเนียนน
555555+
ส่วนเรื่องน้ำร่วมสาบานขอเก็บไว้เป็นความลับดีกว่า กลัวตายถ้าความลับรั่วไหล
ผ่านไปแล้วหกวันกับอีกห้าคืน
วันสุดท้ายประทับใจมาก
เด็กน้อยร้องไห้แล้วมากอดพี่ๆไว้แล้วบอกว่าอย่าไป
ทำเอาน้ำตาซึมเลยทีเดียว
กับค่าย กพอ
มีอะไรเยอะแยะมากมายแต่เพราะขี้เกียจพิมพ์
พอแค่นี้ดีกว่า
แล้วจะไปตามหารูปมาลงไว้ให้ดู
13 aprile ไตร ภาค 1 .
วันนี้ตื่นด้วยเสียงโทสับ
กับรีเควสของเด็กน้อยที่อยากไปเที่ยว
แต่ขาดคนคุมท้ายกระบะ
โอ้พระเจ้า !!!!
เด็กน้อยซนยังกะลิง
แต่ยังไงก็ต้องไปกะมัน
เพราะเสียงของเด็กน้อยตาดำๆทั้งสามคน
2 .
หลายๆวันก่อนมีโอกาสก้ายไปรับจ๊อบแปลกๆ
จูติดต่อมาตามเคย
รายละเอียดงานมีนิดเดียว เหมือนจะหลอกเราไปขายยังไงก็ไม่รุ
แต่เงินดี เลยไป (งก)
พอไปถึงฟาดของกินที่เค้ามาเสริฟก่อน
เออลืมบอกงานนี้เราต้องเป็นสาวออฟฟิซ อายุประมาณ 22
หึหึ เค้าจะคัดออกสองคน
ซึ่งแน่นอนเราโดน !! กร๊ากกกกกกกก
ด้วยเหตุผลที่ว่าหน้าอ่อนเกินไป (กะไว้แล้วเชียว)
แต่ยังไงก็ด้ายตังค์ล่ะวะ 5555+ เป็นค่าเสียเวลา
น้อยกว่าพวกทำร้อยนึง......เพื่อนบอกว่าเราโชคดี
>>>>>> อ๊ะแน่นอนน <<<<<<<<
3 .
เมื่อวานนั่งรถกลับบ้าน
ระหว่างทางที่กำลังจะกลับ
เจอแม่ใหญ่อันนึง
แกยืนมาตั้งกะเมื่อไหร่ไม่รู้
เราก้อเพิ่งตื่น แถมแกทำหน้าตาเมื่อยสุดๆ
ด้วยความเป็นคนดี เราเลยสะกิดน้อง
ให้มันลุกให้ป้าแกนั่ง
55555+
30 marzo on A Tripหลังจากที่ไม่ด้ายอัพสเปส มาหลายอาทิตย์ด้วยเหตุเพราะบ่มีอะไรอัพ
วันนี้เพิ่งกลับมาจากเที่ยวที่ยาวถึงหนึ่งอาทิตย์ แง่บๆ
นัดเจอกะอีดำ..ที่บ่านอีปึ่ง
ต่อยาวไปมุกดาหารสองวัน
มีนังป้ากะเจ๊มาสมทบ
ตามเคยเล่นไพ่ซอดแจ้ง
อยุมุกไปแบบหรูเช่าโรงแรมอยู่กันสามคน
หลังจากนั้นไปเสิ่นต่อที่ยโสธรระหว่างรอรถ
อันนี้ไปกินไอติมกะอีเฒ่า
แล้วก้อขึ้นรถไปต่ออำนาจเจริญอีกสองวัน
ทริปนี้เหนื่อยแรงออกแนวเดาๆด้วยซ้ำ
ตัวเอกมีอยู่สามคน อีปึ่ง อีดำ แล้วก้อกรุ
เหนื่อยมากมายแต่ก็สนุกดี บางทีการได้อยู่กะเพื่อนสนิท
จะอยู่ที่ไหนก็สนุกมั้ง เที่ยวครั้งนี้ได้อะไรมาเยอะแยะ
ยิ่งทำให้รักพวกมันมากยิ่งขึ้น มันทำอะไรหลายๆอย่างที่ทำให้รู้สึกว่า
มีเพื่อนที่รักมากๆ..มันดีอย่างนี้เอง
เสียดายที่ไม่ได้เจอกันบ่อยๆ
แต่ที่พวกเมิงทำให้กรู
หลายๆอย่าง
บางทีเมิงอาจจะไม่รู้ตัว
แต่รู้เอาไว้เลย
มันทำให้กรุรักพวกเมิง..มากขึ้นๆๆ
เหอะๆ
ไม่รู้ว่าพวกเมิงจะมีโอกาสมาขอนแก่นมั้ย
แต่ถ้าเมิงมา
เหอะๆ
เต็มที่เลยลูกกกกกกกกกก
เออ อีกอย่างง
กรุแอบน้ำตาซึมเล็กๆว่ะ
5555555555555+
ใจหายเด๊ะ ตอนสูเดินห่างออกไป........
เด่วสิหาทางไปหาเด้อ
เก็บตังค์ก่อน
วันนี้เริ่มย่างเข้าสู่เดือน เมษายน
เดือนที่ร้อนจนอยากเอาตับตัวเองมาปิ้ง
กลางวันร้อนจนผิวหนาๆของกรุแสบ
คิดดูเด่ะ..หนักขนาดไหน
ทั้งอ้วน..ทั้งดำ เลยทีเดียว
หึหึ..รู้สึกว่าหลังจากผ่านเรื่องหนุกๆมา
กลับมาที่ ม. เลยเซง
คิดแต่จะหาทางเที่ยว
ซัมเมอร์ยังไม่เริ่มเรียนเลย
กลับมาอีกทีจะสอบแร้ววว
ไรกะไม่รู้
เซงคับพี่น้อง
จบข่าว..
15 marzo ไอ้ลิงหัวแดงประสาทคนอีกฝั่งฟ้า
ยังคงเหมือนเดิม...ทุกอย่างจากวันนั้น...ไม่เปลี่ยนไป
ยังคงเหมือนเดิม...ยังปล่อยให้ความเหงาทำลาย.. ทำร้ายในหัวใจ อาจจะยิ้มให้ใครบางคน...อาจจะหัวเราะได้บางวัน แต่เธอรู้ไหม( แต่ใครรู้ไหม ) ...ใจฉันห่วง คนอีกฝั่งฟ้า...คนที่ตัวฉันรักหมดใจ คิดถึงคนไกลที่อยู่อีกฝั่งฟ้า ห่างไกลอย่างนี้...จะมีใครหรือเปล่า อีกนานไหมจะกลับ...กลับมาแล้วเธอจะเปลี่ยนไปไหม เวลาที่เธอต้องเจ็บ...ต้องผิดหวัง...ใครปลอบใจ เวลาฤดูมันเปลี่ยน...เมื่อลมฝนโปรยปราย..จะหนาวสักเท่าไหร่ อาจจะยิ้มให้ใครบางคน...อาจจะหัวเราะได้บางวัน แต่เธอรู้ไหม( แต่ใครรู้ไหม ) ...ใจฉันห่วง คนอีกฝั่งฟ้า...คนที่ตัวฉันรักหมดใจ คิดถึงคนไกลที่อยู่อีกฝั่งฟ้า ห่างไกลอย่างนี้...จะมีใครหรือเปล่า อีกนานไหมจะกลับ...กลับมาแล้วเธอจะเปลี่ยนไปไหม ฉันใช้ทุกคืนคิดถึงเธอตลอด...เหมือนว่าหัวใจที่มีของฉัน มีเพื่อรักเธอ....แค่รักเธอ... อีกนานไหมจะกลับ...กลับมาแล้วเธอจะเปลี่ยนไปไหม อีกนานไหมจะกลับ...กลับมาแล้วเธอจะเปลี่ยน....ไปไหม ไอ้ลิงบ้า..ใจหายว่ะจะไปวันนี้แล้วสินะ
รีบกลับมาเอาเงินที่กูค้างไว้นะโว้ย!!!!
ของๆเมิงเต็มห้องกูเลย
เห็นแล้วคงอดคิดถึงไม่ได้
ไม่ดีเลย -*-
=___________________=
13 marzo I Promiseกับความผิดพลาดที่เกิดขึ้นซ้ำๆ
ทั้งๆที่รู้ว่าไม่ควรทำแต่ก็ยังทำ
แล้วก็มานั่งนึกเสียใจกับสิ่งที่ย้อนมา
นั่งโทษตัวเอง..โกรธตัวเอง
คนรอบๆข้างไม่มีใครกล่าวโทษ
แต่สิ่งทีเกิดขึ้นคือ
ไม่อยากให้อภัยตัวเอง
โกรธตัวเอง..เจ็บใจ
ไม่มีข้ออ้างใดๆที่ทำให้ตัวเองรู้สึกดีขึ้นมาเลย
ผิดจริงๆ..ผิดเต็มๆ
ไม่มีการร้องขอความเห็นใจใดๆทั้งสิ้น!!!
ตอนนี้ก็คงต้องเริ่มทำใจ
ตั้งต้นใหม่..ทำสิ่งต่างๆให้ดีที่สุด
อย่าให้มันเกิดขึ้นอีก
ครั้งนี้ไม่ใช่ทำเพื่อตัวเอง
แต่ทำเพื่อคนที่เรารัก
เพราะพวกเค้าคอยมองดูความสำเร็จของเราอยู่
ครั้งนี้ไม่ใช่สัญญาที่เป็นแค่เพียงลมปาก
แต่ขอเดิมพันด้วยอะไรที่มีทั้งหมด
ของคนคนนึงที่ผิดพลาดซ้ำๆอย่างที่ไม่น่าให้อภัย
FOR .............
ขอบคุณทุกๆอยากทั้งการปลอบใจ
กำลังใจ
ที่แม้ว่าจะผิดพลาดซักกี่ครั้งก็ไม่เคยมีคำซ้ำเติม
08 marzo เรื่องราวของไอ้แก๊บเมื่อเด็กชายวัยหกขวบเรียนจบอนุบาล
แก๊บ:คุณพ่อๆ แก๊บไม่เรียนต่อแล้วนะ
พ่อ:อ้าวทำไมล่ะลูก
แก๊บ: อ้าวคุณพ่อ(ทำหน้าตาจริงจัง)แก๊บรู้หมดแล้วไม่ต้องเรียนแล้ว
พ่อ:ง้านพ่อก้อเลี้ยงไม่ไหวละ ไปบวชเอาเด้อลูก
แก๊บ : *-* แล้ว...ถ้าแก๊บไปบวช แก๊บจะได้กินข้าวเย็นมั้ยพ่อ
พ่อ: ส่ายหน้า
แก๊บ: ง้าน แก๊บเรียนต่อ ป.1 ก็ได้
มีอยู่วันหนึ่งไอ้แก๊บเล่นกะพี่สาว
แล้วบังเอิญแป้งเข้าปาก
ซักพักได้ยินเสียง โอ๊กกกกกกกก
พร้อมกับเสียงกิ๊บพี่สาวไอ้แก๊บ
น้ากิ๊กกกกกกกกกกกกกก
เลยวิ่งออกไปดู
พร้อมกับเจอสภาพ
เด็กชายตัวอ้วนๆคนนึงพยายามล้วงคอตัวเอง
ด้วยความขี้เดียดแป้งอย่างแรง
มือข้างนึงกำน้ำแข็งหลอดไว้หนึ่งก้อน
น้ำลายไหลเป็นทางยาว
พร้อมกับทำหน้าลาตาย
เหอะๆ
บอกให้มันไปล้างตัวในห้องน้ำ
ซักพักได้ยินเสียงพี่สาวไอ้แก๊บโวยวาย
พร้อมกับวิ่งหน้าตาตื่นมาอีก
"น้ากิ๊กกกกกกกกกกกกกกก"
แก๊บมันกินข้าวไม่ยอมเคี้ยวแหง
อ้วกออกมา เนื้อยังเป็นชิ้นๆอยู่เลย -0-
....-*- หลานใครวะ....
25 febbraio กุ้งoนางฟ้าของโผมมมมมมมมีอะไรอัพเพียบบบบบบบบบบบ
แต่ขี้เกียจแรงงงงงงงง
ช่วงนี้ต้องยกเครดิต
ให้ กุ้ง เธอเป็นเหมือนนางฟ้าของเราเลยที่เดียว
เพราะอะไร ขี้เกียจเล่า
มีอะไรใหม่ๆเข้ามาในชีวิตเรื่อย
แต่แมร่งเหม็นขี้หน้าคนแฮะ -*-
16 febbraio น้องทำดี..น้องทำดี..พี่อยากคุยหนักแฮงคับพี่น้อง
ช่วงนี้ขี้เกียจแรง
กลางวันเล่น
เย็นๆไปจอบบ่าวสี่สนาม
ค่ำๆไปนั่งเล่นกีตาร์แหกปากริมบึง
ตกลงจะเป็นนักดนตรีหรือว่านักบัญชีกันแน่วะ
แต่ก้ออย่างว่าหล่ะปล่อยให้อารมณ์สนุกพาไป
แล้วก้อมานั่งตาแหกอ่านทีหลัง
อันนี้ต้องยกเครดิตให้เพื่อนบัญชี
ทั้ง ตั๊ก มะเหมี่ยว
ที่ช่วยสอนบัญชีนั่นนี่ให้
คิวทองมั่กๆ
อธิบายกันจนเสียงแห้งเลยทีเดียวเชียว
เปิ้ล อีตีบ อีแอม อีโจ เจ้ขิม
ที่ลากกันไปอ่านหนังสือ
เถียงกันหน้าดำคร่ำเครียด
5555+
และที่สำคัญไอ้ตัวป่วนลิงหัวแดง
อยู่กะมันสนุกดี
แต่ม่วนเกิ๊น
บ่ด้ายอ่านหนังสือซ้ามม
เมิงกลับมารอบนี้อ่านจริงจังนะเมิง
กรุอ่านไม่ทัน
ตรุษจีนกรุจะไปถล่มบ้านเมิง
ไอ้ลิงหัวแดง!!!!!!
พี่ขอโทษเด้อ วันนั้นพี่เมา
บ่ด้ายตั้งใจหลอนน้องหล่าเล้ยย
เฮ้อๆๆๆ ......น้องทำดี...น้องทำดี พี่อยากคุย *0*
08 febbraio ไฟนอลของหนูบรรยากาศของการสอบไฟนอลเริ่มเข้ามาแล้ว
สังเกตุกันได้...อากาศจะเริ่มอบอุ่นน่าไปเที่ยวเป็นที่สุด
วันนี้ขับรถกลับหอรู้สึกโล่งๆ
ถึงแม้ว่าจะยังมีวิชาที่เครียดรออยู่ก้อตาม
ช่างเถอะ....ตั้งใจๆสนุกมาเยอะละ
2-3 อาทิตย์เอง
แล้วไปเที่ยวกัน เหอะๆ
เป็นกำลังใจให้ทุกๆคน
แล้วก้อเป็นกำลังใจให้ตัวเองด้วย
ทำใจอ่านหนังสือซะที...
สู้เค้าเน้อ ACC # 7
T__________T ยิ้มหวานๆให้หนึ่งที
03 febbraio สาส์นจาก มข "ทำยังไงอีบ้านนอกจะเข้ามากรุงเทพได้วะ"
เออๆ!!!! ซัมเมอร์นี้ล่ะกรูจะไปหา
T______________T
ยิ้มให้หนึ่งที 20 gennaio มหากาพย์เด็กหอ เรื่องราวของเด็กน้อยตาๆดำคนนึง ที่มีโอกาสด้ายเข้าไปเรียนในโรงเรียนประจำ ความรู้สึกตอนแรกก่อนไปรู้สึกตื่นเต้นๆ กับการเข้า
ไปอยู่คนเดียว ไม่มีพ่อแม่ ไม่รู้จักใคร เพื่อนใหม่ไปหาเอาข้างหน้า ในตอนนั้นพ่อแม่พี่น้องดีใจมาก เพราะสามารถขจัดไอ้ตัวยุ่งออกไปได้
(ล้อเล่น) คิดในใจ "ไมกรูซวยงี้วะ" ใจจริงๆตอนนั้นอยากเรียนที่โรงเรียนอีกอำเภอนึงใกล้ๆบ้าน ในชีวิตไม่เคยเรียนใกล้บ้านซักที ที่นั่นเพื่อน
เยอะมากๆ แต่ยังไม่ทันได้ไปสมัครก้ดันสอบติดโรงเรียนนี้ซะก่อน วันสุดท้ายก่อนไปเรียน ดูรายการที่ทางโรงเรียนส่งมา จัดเสื้อผ้า ข้าวของ
ด้วยใจที่โหวงๆ มองหน้าแม่ พ่อ ยาย แล้วก็รู้สึกอิจฉาน้องสาว ที่มันได้อยู่บ้าน นอนไม่หลับ แอบน้ำตาซึมเล็กๆ แต่ต้องไม่ให้แม่รู้ อายแม่!!
วันเดินทางไปรายงานตัว วันนั้นจำได้ออกรถ 6.09 น. แห่กันไปทั้งบ้านไปส่งเด็กคนเดียว มีทั้ง ป้า ลุง พ่อ แม่ ยาย เดินทางจากบ้านไปที่
โรงเรียนใช้เวลาประมาณชั่วโมงครึ่ง ตอนนั้นทรมาณมากๆไม่อยากให้ถึงโรงเรียนเร็วๆ แกล้งหลับ ฟุบหน้าลงที่หมอน แต่ตอนนั้นเราแอบ
ร้องไห้ ไม่อยากไปอยุ่ที่นั่น ไม่อยากห่างบ้าน แต่ก้อไม่คิดโวยวายให้เค้าพากลับบ้าน เหอะๆ มาดเยอะ พอไปถึงโรงเรียนรายงานตัวเสร็จ
ตอนนั้นก็นังกินข้าวด้วยกันที่โรงอาหาร เป็นมื้อที่กินข้าวไม่ลง มันเหนียวๆคอ กลืนอะไรไม่ได้ ตอนนั้นนั่งมองหน้าพ่อกับแม่อย่างเดียวแล้วก็คิด
ว่าเดี๋ยวพวกเค้าก็จะกลับแล้ว ไม่อยากให้พวกเค้าคลาดสายตา พอนั่งด้วยกันซักพักก็ถึงเวลาเข้าหอพัก บรรยากาศหอพักในตอนนั้นออกแนว
มืดๆทึมๆ เพราะเป็นหอที่สร้างมาแก้ขัดรอหอใหม่ที่สร้างยังไม่เสร็จ เราได้อยู่ชั้นล่างมันเลยอับๆ ได้เตียงสุดท้าย ตรงคาน -*- อันนี้บางคนก็ถือ
แต่เรามาสุดท้ายเลือกไม่ได้ ลักษณะหอพักจะเป็นห้องโถงยาว มีเตียงนอนแบ่งเป็นสามล็อก ล็อกละประมาณ 10 เตียง เตียงก็จะติดๆกัน
เวลาขึ้นเข้าได้ทางเดียวคือทางปลายเตียง มีล็อกเกอร์ให้ แต่เราไม่มีเพราะตอนแม่ถาม กลัวรู่นพี่ลำบากหาให้เลยบอกแม่ไปว่าไม่เอา(โง่มั้ย
หล่ะ) วันนั้นแม่เป็นคนจัดตู้ให้ ในตอนนั้นแม่ก็คงรู้สึกคล้ายเรามั้ง เพราะแม่ไม่เคยทำอะไรให้มากขนาดนี้ แม่ไม่ค่อยพูดอะไรมากในตอนนั้น เรา
ก็นั่งดูแม่จัดของจนเสร็จ แล้วเดินออกมาส่งแม่ที่หน้าหอพัก แต่พ่อจะออกอาการมากหน่อยทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ตลอดเวลา "พ่อไปนะลูก"
เราก็พยักหน้า ไหว้ทุกๆคน แล้วก็รีบเดินหันหลังวิ่งกลับ ไม่อยากให้เค้าเห็นน้ำตา เคยเห็นในหนังมั้ยที่รีบวิ่งไปเกาะหน้าต่างดูรถวิ่งออกไป อันนี้
เกิดขึ้นในชีวิตเรามาแล้ว วิ่งไปเกาะบานเกล็ดหน้าต่างดูรถตัวเองขับไกลออกไปเรื่อยๆ เช็ดน้ำตาตัวเองไม่ยอมให้ใครเห็นน้ำตา แล้วก็ไปนั่งที่
เตียง โหวงเหวง มองไปที่เตียงแล้วก็คิด คิดถึงบ้าน คิดถึงพ่อแม่
หกโมงเย็นเป็นเวลาทานข้าว การทานข้าวตอนนั้นจะจัดเป็นกลุ่มบังคับ นั่งโต๊ะละแปดคน ในโต๊ะจะมีทุกชั้นตั้งแต่ ม.1 - ม.6 ที่
นี่เน้นระบบรุ่นพี่รุ่นน้องหรือไอ้ที่เรียกว่าซีเนียร์ริตี้นั่นแหละ ตอนแรกๆอาจจะเกร็งบ้างเพราะไม่ใช่รุ่นเดียวกัน แต่รุ่นพี่เค้าดูแลเราดีนะ เป็นเด็ก
ไงไม่กล้าตักอาหาร เค้าเลยตักให้ซักพักก็เริ่มสนิทกัน เริ่มกินเก่งขึ้นๆ น้ำหนักขึ้นพรวดพราดๆ เหอะๆ ทุกวันจันทร์ พุธ ศุกร์ ที่โรงเรียนจะมี
นมให้ตอนเช้า รุ่นพี่ที่ไม่กินนม ก็จะยกให้เรา ไม่แค่นั้น รุ่นพี่โต๊ะข้างๆก็เอามาให้กินอีก ฟาดเรียบ เหอะๆ แต่อาการคิดถึงบ้านก็ยังไม่หาย ถึง
ตอนนั้นจะรู้จักเพื่อน รุ่นพี่ แต่เราก็ยังคิดถึงพ่อแม่อยู่ดี โทรกลับบ้านวันละสองครั้ง มีครั้งนึงลุงมารับโทรศัพท์ อยากคุยกับเราแต่เราไม่ยอม
จะคุยกับแม่ท่าเดียว ตอนนั้นลุงคงคิดถึงเหมือนกันแหละ แต่หลานไม่ยอมคุยคงแอบน้อยใจเล็กๆเพราะตอนยื่นโทรศัพท์ให้แม่ได้ยินลุงพูดกะ
แม่ว่า "เอ้า มันอยากคุยกะแม่มัน" เหอะๆ ถ้าอยากรู้ว่าอาการคิดถึงบ้านมันโหดขนาดไหน กินข้าวไม่ลงหลายวันเลยแหละ รู้สึกเหมือนมวน
ท้อง บีบๆ ใจสั่นๆ ลงแดง อยากจะร้องไห้ตลอดเวลา ไม่ใช่แค่เราคนเดียวนะ เพื่อนก็เป็นเวลามันร้องไห้เราก็จะไปนั่งปลอบมัน ปลอบไปปลอบ
มา ร้องไห้ไปด้วยกัน เสยยยยย 5555+ มีอยู่ครั้งนึงเข้าไปอาบน้ำพร้อมกับเพื่อนอีกประมาณ 5 คนอาบห้องติดๆกัน แล้วเราก็ไปแอบ
ร้องไห้ในห้องน้ำ ร้องไปซักพัก ได้ยินเสียงสูดน้ำมูกห้องข้างๆ 555+ มันแอบร้องไห้เหมือนกันเว่ยยยย ออกมาตาแดงๆทั้ง 5 คน หึหึ ไอ้
อาการคิดถึงบ้านนี่กว่าจะหาย นู่น ม.3 ขนาดอยู่ไปสามปีแล้วเวลาเปิดเทอมก็จะโหวงๆ คิดถึงบ้านอยู่ดี ตอน ม.2 ยังร้องอยู่เลย อันนี้ร้องต่อ
หน้าพ่อกะแม่เลย ตอนนั้นแม่นึกว่าเราดื้อ เพราะได้ยินวีรกรรมเราเยอะเหมือนกัน นึกว่าโจทย์เยอะ เลยไม่อยากเข้าโรงเรียน แม่จะรู้มั้ยเนี่ยะว่า
เราคิดถึงเค้า เหอะๆ พอแล้วหล่ะวันหลังว่างๆจะมาเล่าวีรกรรมในหอให้ฟังอีก วันนี้มีอารมณ์นึกถึงความหลัง....เหมือนคนแก่เลยวะกรุ
14 gennaio สาวมอเตอร์ไซค์สาวมอเตอร์ไซค์ คำร้อง ทำนอง ขจร วงศ์ชัยพาณิชย์ ขับร้อง จรัล มโนเพ็ชร D Bm Em A7 D Bm อ้ายคนจน จำต้องทนปั่นรถถีบ D D7 G Bm จะไปจีบอี่น้องคนงาม พอไปถึงอ้ายก่ฟั่งเอิ้นถาม G Bm D Em D พอไปถึงอ้ายก่ฟั่งเอิ้นถาม อี่น้องคนงามกิ๋นข้าวแลงแล้วกา
D Bm D D7 น้องได้ยินก่ปิดประตู๋ดังปั้ง อ้ายเลยฟั่งจู๋งรถถีบออกมา G Bm G Bm อ้ายคนจน บ่มีวาสนา อ้ายคนจนมันบ่มีวาสนา D Em A7 D จะเหมือนฮอนด้า หรือยามาฮ่าเปิ้นได้จะใด
E Bm D D7 กำเดียวก่มีรถยามาฮ่า ร้อยซอยห้าก๋ายหน้าอ้ายไป G Bm G Bm น้องได้ยินก่ฟั่งลุกต๋ามไฟ น้องได้ยินก่ฟั่งลุกต๋ามไฟ D A7 แล้วเอิ้นออกไป.... อ้ายมอเตอร์ไซค์ไปไหนมาเจ้า ( อ้ายเสื้อลายไปไหนมาเจ้า ) E Bm D D7 อ้ายได้ยินเป๋นดีผิดใจแต๊ว่า จะขายนาซื้อคาวาซักคัน G Bm G Bm พอไปถึงอ้ายจะเบิ้นน้ำมัน พอไปถึงอ้ายจะเบิ้นน้ำมัน D Em A7 D7 หื้อน้องแก๊นควัน ต๋ายจ้างมันสาวมอเตอร์ไซค์
แด่เธอ.....ป้อ เหอะๆ เห็นมักหลายเพลงนี้
เพ่โอ๊ต ถามหาคอร์ด จัดห้ายยย
ฟังแล้วนึกถึงสายป่านคืนนั้นว่ะ 55+
เด่วไปกันอีก ....... จิบ ปอ หลังสอบก่อนเด้อ
ขอขอบคุณ ศิลปินล้านนาผู้ยิ่งใหญ่ จรัล มโนเพ็ชร 12 gennaio เหงา....เพราะอะไร...ความเหงาที่ไม่มีครัยเข้าใจ....
แม้มีเธอเดินข้างกัน แม้ยังจับมือกันเหมือนเคย
แม้กายก็ยังสัมผัส แต่ไม่รู้ทำไม ไม่เคยอุ่นหัวใจ อย่างกับชีวิต ยังคงเติมไม่เต็ม ถึงเธอจะบอกรักกัน ฉันเองที่ไม่เคยแน่ใจ ว่าเธอคือคนที่ใช่ ผิดมากไหมที่ใจกลับคิดอย่างนี้ไป อยากจะหยุดคิด ก็ยังห้ามไม่ไหว ก็เหงา และเหมือนไม่มีใคร กอดเธอไว้ก็ยังคงคล้ายตัวคนเดียว ก็เหงาใจ และคิดถึงไออุ่น จากคนไหนสักคนที่ฉันไม่แน่ใจ ไม่รู้เลย..... ฉันได้แต่เตือนหัวใจ ว่าเธอนี่ไงที่ต้องการ แต่หัวใจไม่เคยรู้สึก อย่างคำนั้น จนเกินจะไปขัดขืนมัน อยากจะหยุดคิด ก็ยังห้ามไม่ไหว ก็เหงา และเหมือนไม่มีใคร กอดเธอไว้แต่ยังคงคล้ายตัวคนเดียว ก็เหงาใจ และคิดถึงไออุ่น จากคนไหนสักคนที่ฉันไม่แน่ใจ ไม่รู้เลย..... ก็เหงา และเหมือนไม่มีใคร กอดเธอไว้ก็ยังคงคล้ายตัวคนเดียว ก็เหงาใจ และคิดถึงไออุ่น จากคนไหนสักคนที่ฉันไม่แน่ใจ ก็เหงา และเหมือนไม่มีใคร กอดเธอไว้แต่ยังคงคล้ายตัวคนเดียว ก็เหงาใจ และคิดถึงไออุ่น จากคนไหนสักคนที่ฉันไม่แน่ใจ ไม่รู้เลย..... ช่วงนี้กิจกรรมที่ทำในชีวิตประจำวันมันลดน้อยถอยลง
คิดอะไรไม่ออกก็ไปโกดัง
หากครัยยังไม่ลองไปนั่ง
แนะนำๆ เพลงเพราะๆ
สำหรับคนหัวใจอ่อนแอ...เหอะๆ
พักนี้รู้สึกเซ็งๆแต่ก้อยังหาสาเหตุไม่เจอ อยากอยู่คนเดียวแต่ก้อกลัว (อ๊ะ งง)
แต่อยู่กับคนเยอะๆก็ยังรู้สึกเหงาๆ
ทำไมนะ.............จะมีครัยให้คำตอบเราได้
28 dicembre ลิงมาววววว เหตุเกิดขึ้นเมื่อไอ้ตัวดีเอ่ยปากชวนว่า "วันนี้ไปกินเหล้ากัน" สำเร็จ!!! เมื่อพรรคพวกหันมาพร้อมกะพยักหน้าหงึกหงัก เพราะเห็นมันอยากไปกันหลายวันแล้ว เมื่อกรุเสนอไปก้อสนองทันที 555+ และแล้วก้อเริ่มวางแผน แต่ไอ้คนพาไป(เพ่โอ๊ต)ยังไม่รู้ เด่วแกก้อโทรมา ชัวร์ นัดเองเออเองกันไว้สี่ทุ่ม สามทุ่มฝ่าๆเสียงโทสับก้อดังขึ้น
กาโด่....ตื้อดือดือดื่อ (สาบานนี่เสียงโทรศัพท์) ยิ้มหวานเป็นไปตามคาดแฮะ
ไอ้ตัวดี: เฮียยยยยย กินหล้าววววววว
เพ่โอ๊ต: อ่าว แกยังไม่หายไม่ใช่เหรอไอ้กระเพาะหน่ะ
ไอ้ตัวดี: หายแล้ววววว
เพ่โอ๊ต: ยังไม่หาย
ไอ้ตัวดี: กินยาไว้ก่อนนนน กะด้าย!!
เพ่โอ๊ต: ไอ้ลิงดื้อ เออๆ
ไอ้ตัวดี: 555+ เสร็จลิง *-*
เริ่มจากการไปจอบสาวเสริฟที่ ร้าน retro ก่อน งานนี้ตามบักป้อมาด้วย
เจ้าเดิม : ป้อมาแหมะ อยุร้าน Retro แล้วเด่ะ
ป้อ : อยุร้านแล้วเบาะ แต่เค้าไม่ไปสายป่านต่อเด่ะ เค้ามีงาน
เจ้าเดิม: เอ่าติ เออๆ มานี่ก่อนละกัน
ป้อ : เออๆ เค้าออกไปเด่วนี้หล่ะ
เจ้าเดิม : เสร็จกรุ มาแล้วเมิงไม่ด้ายกลับง่ายหรอก 555+
จากดนตรี + อาการสึม และเรื่องที่ถกเถียงกันในวงเหล้ายังไม่จบ พอถึงเวลาไปต่อ ป้อ ก้อเอ่ย "เหอะๆ เค้าไปนำ"
"555+ กรุว่าแล้ววว"
ณ สายป่าน
หลังจากที่สั่งอาหาร และเครื่องดื่มไปซักพัก ยำหอยนางรม ของโปรดก้อยกมา
ไอ้ตัวดี: เย้ มาแระ
เพ่โอ๊ต: ตักให้เพื่อนก่อน
ไอ้ตัวดี: .......... ไม่สน
เพ่โอ๊ต: แบ่งก่อน
ไอ้ตัวดี: เมา+มึน วางช้อน เริ่มประกาศศักดาทันที เข้าสู่โหมดต่อสู้ สถานะ:ลิงคลั่งทลายสิ้น ไม่กิน เคียดแฮง นั่งกอดอก หน้าบึ้ง กินเบียร์ลูกเดียว ปอมานั่งข้าง พยายามจะตักให้ ไม่กิน ถั่วมากวาดลงพื้นเรียบบบบบแต่อาหารไม่กล้าทำกลัวปอตบ หลังจากนั้นไม่อยากสาธยาย อาละวาดดดดดด ลูกเดียว
หลังจากนั้น...............หลับ... พร้อมกับหายใจฟึดฟัดๆ รู้สึกดีขึ้น เมื่อด้ายกลิ่นหอมๆ ของสมุนไพรที่เรียกว่ายาหม่องที่ปอยื่นมาให้ เหอะๆ
ณ หอพักกรีนเพลส ห้อง 304
นี่เปนครั้งแรกที่เมาแล้วนอนหลับไปกับความเศร้าและปัญหาที่รบกวนอยู่ในใจ
นอนหลับไปกับความไม่เข้าใจ ว่าทำไมถึงลบเรื่องนี้ออกไปจากใจไม่ได้ซะที
เวลาจะช่วยได้................แต่อีกนานแค่ไหนนะ
HAPPY NEW YEAR นะคร้าบบบบทุกๆคน
16 novembre นิดนึงพอ
|
|
|
